اگر همین امروز بفهمی که فقط دو ماه  وقت داری ، فقط دو ماه برای اینکه زندگی کنی و بعد برای مرگ آماده شوی ...   

آن وقت سراغ چه کارهایی می روی؟برای رسیدن به کدام آرزوهایت تلاش می کنی؟ سراغ کدام یک از دوستانت را می گیری ؟ اصلا ترجیح می دهی این لحظه های آخر را کجا باشی ؟ چه کار کنی ؟ چه بخوری ؟ با چه کسی همراه شوی ؟ یا اصلا نای تصمیم گیری داری ؟

این دوماه چقدر ترسناک است ! مثلا فکر کن یک لیوان آبی هم که سر می کشی آخرین جرعه های  زندگی توست . یا اینکه انگار دلت می خواهد حسرت هیچ چیزی در دلت نماند.

فکرش را بکن ...  این دو ماه آخرین لحظه های توست .

آدم های مختلفی در مورد این پرسش اظهار نظر کرده اند .که هر کدام شخصیت های کاملا متفاوتی هستند . ولی نظرات بسیار جالبی را بیان کرده اند .

شیوا ارسطویی – داستان نویس

او یکی از داستان نویس های مطرح این سال هاست که در ارتباط با این پرسش این طور می گوید :

همه کارهایی را که دوست داشتم کرده ام .در این 47 سالی که از عمرم گذشته ،آن طور که دلم خواسته زندگی کرده ام و قهرمان خودم بودم . هرطور که میلم کشیده تصمیم گرفته ام و تاوانش را داده ام . حالا اگر بگویند فقط دو ماه وقت داری برای زندگی کردن به خودم می گویم : آفرین شیوا خانم . حداقل آرمانی زندگی کردی .و تمام این دو ماه را می خواهم خوش بگذرانم ، به قول جوان تر ها حالشو ببرم .

عبدالصمد خرمشاهی – وکیل دادگستری

او  یکی از کسانی است که این پرسش را به دیگران با واقعیت خبر می دهد.او بارها مجبور شده زمان اعدام را به موکلانش در زندان اعلام کند. او می گوید:

کار سختی است خبر دادن از مرگ به کسی که انتظارش را ندارد و یا حتی دارد .باید چه کار کرد ؟

همه آنها عکس العمل یکسانی ندارند ،بعضی ها قبل از آن که حکم اجرا شود ، مرده اند .اصلا جانی نیست که گرفته شود .بیشتر متهمان وقتی می فهمند تنها دو ماه یا چند هفته فرصت دارند سعی می کنند با دعا وزیارت خواندن آرامش بگیرند . بعضی ها هم تقاضای دیدار با خانواده می کنند . بعضی ها هم تصمیم می گیرند نامه ای  برای دوستان خود بنویسند . اما اغلب آن قدر می ترسند که قبل از اجرای حکم مرده اند .

دکتر محمد مهدی فاضل- متخصص آنکولوژی (سرطان)

دکتر فاضل یکی از پزشکانی است که شاید در هفته باید به چند نفر گوشزد کند که دیگر زمان زیادی ندارند و باید بار وبندیل سفر ببندند. او می گوید :

ما آدم های خوشبختی نیستیم ، چون خوشبختی نمی بینیم . این همه درس خواندیم که حالا دست آخر مثل یک جغد شوم خبرهای بد  بدهیم .

به دکتر گفتیم با این روحیه که حسابی مریضانتان  را بی روحیه می کنید ؟

با خنده می گوید : این ها را به کسی نمی گویم . با شما درد دل کردم . من همیشه سعی کردم که بیمارانم  نوع بیماری را دقیقا ندانند . اما گاهی توضیح دادن به همراه بیمار هم سخت است .

بعد به عکس رادیولوژی ای که جلوی صورتش گرفته ، نگاهی می اندازد و می گوید :

کی دلش می آید به این دختر 18 ساله بگوید که این کوفت لعنتی (سرطان )  همه کبدش را گرفته و در گیر شدن کبد یعنی خداحافظ... به پدر و مادر بینوایش چه بگویم ...  مریض ها بالاخره گاهی خودشان می فهمند یا از مهربانی یک باره اطرافیان متوجه می شوند و یا از حال و وضع خودشان .

 دکتر مکثی می کند و می گوید :

اکثرا بعد از شنیدن این خبر دوام نمی آورند . خبر زودتر از مریضی از پا در می آوردشان . بعضی ها واقعا به محض این که متوجه می شوند مریض اند ، می خوابند تاآقای عزرائیل سراغشان بیاید .

بعد به ذهنش فشار می آورد و می گوید :

چند سال پیش یک مریض 50 ساله داشتم که  حالش وخیم بود ، اما از وقتی فهمید دیگر چند ماهی بیشتر از زندگی اش نمانده .تازه توانست برای خودش خرج کند . با یک تور بین المللی راه افتاد رفت دور اروپا را گشت و بعد هم مال و اموالش را بین بچه ها تقسیم کرد و بنده خدا با خیال راحت رفت .

دکتر معتقد است که همه آدم ها حتی با روحیه ترینشان وقتی می فهمند که به خط پایان نزدیک شده اند ، شوکه می شوند .

 ولی او می گوید : البته واقعا بعضی هایشان آنقدر خوب هستند که به من هم روحیه می دهند .

پاسخ تو به این پرسش در این شرایطی که هستی چیست ؟

چه می کنی اگر بدانی فقط دو ماه دیگر زنده ای  !؟

 طراح نظر و مصاحبه ها  : شیما شهرابی